Nawoord

Dit pamflet – dat zult u inmiddels vast wel gemerkt hebben – is geschreven vanuit een innerlijke noodzaak en vanuit een dwingend verlangen om na bijna twintig jaar te breken met de huidige Belgische politiek. Die politiek is immers een aaneenschakeling geworden van valse voorwendsels en dure compromissen, en wordt gekenmerkt door hypocrisie en bangelijke behoudsgezindheid. Een politiek, zoals Maria Vargas Llosa die meedogenloos beschreef in zijn onlangs verschenen biografie Een vis in het water. "De echte politiek, (...) de politiek in de praktijk van alledag, heeft weinig te maken met ideeën, waarden en verbeelding, met teologische hersenspinsels – de ideale samenleving die we zouden willen opbouwen – en, om het ronduit te zeggen, met edelmoedigheid, solidariteit en idealisme. Zij bestaat vrijwel uitsluitend uit manoeuvres, intriges, samenzweringen, pacten, paranoia, verraad, veel berekening, niet weinig cynisme en allerhande trucjes. (...) Er zijn uitzonderingen natuurlijk, maar dat blijven het: uitzonderingen" (16). Meer dan in eender welk ander land, gaat die beschrijving op voor de Belgische politiek. De tweespalt in de Belgische samenleving is al lang niet meer een onoverbrugbare tegenstelling tussen links en rechts, tussen zij die geloven en zij die dat niet doen, maar een kloof tussen enkele progressieven en veel conservatieven, tussen enkelen die veranderingen wensen, die hervormingen willen en de meesten van onze politieke, syndikale en patronale leiders die alles bij het oude willen laten, geen greintje macht willen inboeten ook al zien ze in dat zo'n behoudsgezinde houding ons regelrecht naar de afgrond voert.

Meer dan in om het even welk ander land toont de in België gevoerde politiek aan dat de tweespalt in de samenleving allang niet meer het gevolg is van een onoverbrugbare tegenstelling tussen links en rechts, tussen gelovigen en niet-gelovigen, dan wel van de gapende kloof tussen progressieven (die veranderingen en hervormingen wensen) en conservatieven (die alles bij het oude willen laten, ook al beseffen ze dat zo'n behoudsgezinde houding ons regelrecht naar de afgrond voert).

De Vlaamse liberalen en democraten beseffen dat veranderingen hoogstnoodzakelijk zijn en hebben bijgevolg niet langer de keuze: zij moeten de motor van de verandering zijn. De VLD moet een sterke, vernieuwingsgezinde partij blijven, die gestalte geeft aan de veranderingen en hervormingen die onze samenleving dringend behoeft. Die vernieuwingsgezinde partij is liberaal van inspiratie en democratisch van inslag, en streeft tevens regeringsdeelname na. Niet om het plezier dat het participeren aan de macht verschaft, maar om de mogelijkheid die aldus ontstaat om veranderingen door te voeren. In de komende maanden en jaren bestaat de belangrijkste opdracht van de Vlaamse liberalen en democraten eruit het vertrouwen van de burger voor die veranderingen te winnen. Dat zal inspanningen vergen, maar er zal vooral méér informatie moeten worden verstrekt. Correcte informatie, die de onwaarheden en leugens weerspreekt die thans door diverse pressiegroepen worden verspreid.

Ik vind het de moeite waard aan die weg verder te blijven timmeren. Ik hoop dat u die mening deelt en dat we elkaar ook op die weg ontmoeten.